از جایم بلند شدم تا به او خوش آمد گفته و دستش را بفشارم ، اما او خنده ای کرد و برایم دست تکان داد .

به آرامی گفت : خود را زحمت نده ، بنشین ، بنشین  .

من امر وی را اطاعت نموده و به تماشای او پرداختم که در حال نشستن کنار وازی بود. بمحض نشستن وازی را عاشقانه در آغوش کشید .

وازی در پاسخ به گرمی لبخندی زد و برای سری توآرت ماناگی در کنار خود روی کاناپه جا باز کرد بعد از جای گرفتن عصای خود را به کناری نهاد و سخن آغاز نمود .

با لحن محکمی گفت پس موضوع بحث امشب ما تنهائی است . وازی ! چرا خودت برای این جوان توضیح نمی دهی ؟ وازی فقط  لبخندی زد ولی چیزی نگفت . سری توآرت ماناگی به من نگریست و گفت :

« درک معنای حقیقی تنهائی  گشودن یکی از بزرگترین اسرار و رمز ورود به جهانهای بهشتی است .» صدایش آنچنان آرام بود گوئی میخواهد رازی را فاش کند ( که در واقع چنین هم بود . )

*« آنگاه که تنهائی به قلب هجوم میآورد نشانه این است که روح در معرض آزمون و بر سر دو راهی زندگی واقع شده . اکنون این سوال پیش میآید : آیا حاضر است از غصه خوردن بخاطر تنهائی اش دست بردارد و از فرصتی که روح الهی در این خلوت برایش میسر کرده سود جوید ، تا دلش را به نوازش دست عاشق آن بسپارد ، یا هنوز هم میخواهد در امنیت و آسایش جهان مادیات در جستجوی پناهی برای زخم تنهائی اش باشد ؟ »*

به زمین خیره شد و لبخندی زد . گوئی در شعف خاطرات گذشته به سر میبرد . آنگاه دوباره آغاز کرد .

« آری ، زمانی را به خاطر میآورم که در تلاش دستیابی به مقام استادی بودم هر آنچیزی را که برایم عزیز بود در کنارم نهادند ، آنگاه به من فرصت دادند تا میان هدایای این جهان و پیش رفتن به همراه جریان روح الهی که همواره در حال گسترش بود یکی را برگزینم . » لحظه ای به بالا نگاه کرد ، و لبخندش خشک شد . وقتی دوباره آغاز کرد ، چهره اش حالتی  جدی به خود گرفته بود .

« در حبشه باستان ، در شهر آکسوم ، ادیبی در دبار شاه بودم – تاریخ نویسی که وقایع می نگاشت . در این سمت ، صاحب قدرت و نفوذ بودم . زندگی مادی من مایه رشک بود – ثروت ، همسری زیبا و سه پسر جوان . تمام انچه را که آدمی می توانست آرزو کند ، داشتم . انگاه جنگ شد . کشورم تحت استیلای شورشیان آگائو در آمد . یک سرباز یاغی همسرم را ربوده به کنیزی خود گرفت . سه فرزندم به قتل رسیدند . جان مرا فقط به این خاطر که در خدمت حکمران تازه در آیم  بخشیدند . اگر کوچکترین مقاومتی میکردم همسرم کشته میشد . دیگر نه هرگز او را دیدم نه خبری از وی یافتم .آن زندگی را در اسارت طی کردم  و در حقیقت طی همین اسارت بود که به نظام وایراگی پذیرش حاصل کردم . اما پیش از اینکه بتوانم به جایگاه استادی برسم ، اندوه به سراغم آمد . فقدان پسرانم و شکنجه دوری همسرم چون تیغ کندی گلویم را می برید گاهی تحمل تنهائی از حد توانم خارج میشد»

برای نخستین بار چشمانش به چشمان من افتاد . چهره شکننده و تکیده اش جای خود را به نیروی

بی پایان اک داد که از این وجود جاری میشد . عشــــــــــــــق به چشمانش عمق میداد ، اما ژرفائی که با تجربه درد و رنج بشری حک شده بود .

ادامه داد : « هر بار که نومیدی به سراغم میآمد ، روح الهی انتخابی را در مقابلم میگذاشت . میتوانستم تسلیم نفس شده در اندوه تنهائی غوطه ور گردم ، که البته کمکی به بهبودی اوضاع نمیکرد یا دردم راکناری نهاده و ببینم روح الهی اک قصد دارد با من چه بگوید . »

به پنجره ای که پشت سرم بود اشاره کرد و گفت : ببین ! این همان آسمانی است که قرن ها پیش هم وجود داشت . آفتاب در حال غروب بود، و افق را به رنگ گل ها می آراست . اربابانم پیغام دادند که قرار است به شهری فرسنگــــــــــها دور از آکسوم عزیمت کنم ، که هر چند تحت استیلای یاغیان در آمده بود ، اما هنوز زادگاه من بود . میدانستم که دیگر هرگز باز نخواهم گشت . این آخرین پیوند من با گذشته بود ، با روزهایی مملو از شادمانی و رضایت . به خاطر میآورم لحظه ای که این خبر را دریافت کردم ، درحال تماشای غروب آفتاب بودم احساس میکردم زندگی ام هم در حال غروب با آفتاب بود و دیگر طلوع نمیکرد تا روزی دیگر را ببیند .

« آن شب بر کف اتاقم افتادم و دیگر قادر نبودم از جاری شدن اشــــــــــــــک های اندوهـم جلوگیری  کنم . با التمــــــــــــــــــــــــــاس از اک پرسیدم چرا اینگونـه دلم را پــــــــــاره پـــــــــاره  میکرد . امید شادی برای همیشه رخت بر بسته بود . سپس آوای شیرینش را شنیدم ، صدای نئی بود که به تیزی در سرم می سرود .در جستجوی منشا این موسیقی به بالا نگریستم . به اطراف اتاق نظر انداختم ، اما هیچ نیافتم . بسوی پنجره رفتم ، به آســــمان شــــب نگریستم ؛ آسمانی به رنگ آبی تیره و بی هیچ نشانی از ابـر . برای نخستین بار دریافتم که به علت تاریکی میتوانستم میلیون ها ستاره درخشان را در آسمان سیاه شب ببینم . بالاتر نگریستم و درخشش مهـتاب را دیدم ، که بر بستر

 چشم انداز شب نور می بارید در این لحظه بود که معنای تنهائی را دریافتم . درد سنگین تنهائی من معلول پیوند محکم من به زندگی گذشته و چیزهائی بود که پیش از آن به من شادمانی بخشیده بود . از آنجا که تمامی پدیدهای جهان فانی محکوم به تغییرند ، روح الهی اک قصد داشت فرصتی به من میداد تا شادمانی و شعف برتری را شناسائی کنم ، لکن ، وابستگس من به گذشته از حصول آن جلوگیری میکرد ــ و باین ترتیب ، تنهائی ام را آنچنان دردناک می نمود .

« می بینی ؟ تنها مقصود اک این است که فرد را به منزلگاهش نزد خدا بازگرداند ، نزد ســـــوگـــماد

مقام متعال ، یا باریتعالی ، تفاوتی نمی کند چه بنامی اش . راه *اک*  طریق عشق خالص است . آدمی آنقدر از نشانه های او بر خود می پذیرد که به عشق مقدس ، به خود* اک* بدل میگردد . اما ، از آنجا که ماهیت  اک  همچون آب سیال است ، نمیتوانی مانند سایر اشیا دنیوی آن را در مشت

 بسته ات نگاهداری . دستانت را پیاله کن تا آن جریان را برگیری .

« درست است ، من تمامی شوق دنیوی آن زندگی را از دست دادم ، اما با پذیرفتن شعفی بزرگتر در مشیت روح الهی ، توانستم عشق کیهانی از برای تمام حیات پذیرا گردم ـ حتی نسبت به کسانی که مرا به اسارت گرفته بودند . با این کار ، مشتی که قلبم را می فشرد شکفت و توانستم با  اک  وحدت حاصل کنم .

« مآلا ، ما به تنهائی در مقابل  ســـــــــوگـــــــماد می ایستیم ، زیرا فقط در هنگام تنهائی است که ما خود را از آنچه به منظور حصول شادمانی بدان چنگ می اندازیم ، تهی می کنیم . وفقط در زمان تنهائی و تهی بودن است که قادریم خود را تماما به روی فوران روح الهی بگشائیم . هرگاه تنهائی در چهره ای شوم و مرموز آمد ، بدان که به همراه آن تمتعی تازه از عشق و نور به سویت میآید ــ درست همانگونه که در ژرفای تاریکی آسمان شب است که شادی درخشش نور ماه و ستارگان راه را بر تو می نمایاند . »

با این سخنان ، نظر از پنجره ای بیرون انداخت که پیش تر غروب آفتاب را در آن نشان داده بود . باز هم برگشتم تا آسمان را بنگرم . این بار تاریک بود ، آسمانی به رنگ آبی تیره و به عمق شب . میتوانستم ستارگان را ببینم که چون جواهرات به شادمانی چشمک میزدند . اندکی به طرف شمال ، میتوانستم مهـــــتاب بدر را ببینم که با نوری سفید میدرخشید . این منظره ماهانتای درون را به خاطرم آورد .

برای مدتی که نمیدانم چقدر طول کشید ، روی به اتاقی که پشت سرم بود برنگرداندم . میدانستم که دو استاد اتاقم را ترک گفته اند ، اما اشکالی نداشت . کماکان به ماه خیره شدم . اثری آرام بخش در من به جای میگذاشت . شاید به این دلیل که میدانستم ماه همیشه در آسمان خواهد بود ؛ درست بهامنگونه که در آن سالیان دور دوران باستان ، در همان آسمان بود ؛ آنگاه که سری توآرت ماناگی  در حال گذراندن آزمون ها و درگیر موانعی بود  که در طریق پذیرفتن مقام استادی وجود دارند . دیگر تنهائی برایم مهم نبود . به ماه اندیشیدم ، و اگر چه روزی میرسید که ماه دیگر در آسمان نمی درخشید اما این دیگر مرا نمی آزرد .  اک   همیشه حضور داشت، و من خوشحال بودم که دیگر تفاوتی

نمی کند زندگی من تا چه اندازه در عمق تیرگی فرو رود ، چرا که نور و عـــــــــــــشــــــــــــــق ماهانتا  همواره در قلب من خواهد درخشید و راه را نشانم خواهد داد .

* در پیشگاه استادان اک– فیل موریمیتسو *